Rodowód
Rodowód dywizji sięga okresu tworzenia regularnych jednostek w ciągu powstania wielkopolskiego. 7 sierpnia 1919 Naczelne komenda WP rozkazem nr 2536/III nakazało Dowództwu Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim znaleźć fundament aż do formowania 4 Dywizji Strzelców Wielkopolskich, której zadaniem miało być rzemiosło Pomorza. duży przypływ ochotników – Pomorzan i Kaszubów – spowodował, że 16 sierpnia dywizję przemianowano na Dywizję Strzelców Pomorskich. Jej dowódcą i zbytnio jednym zamachem organizatorem został płk Stanisław Wilhelm Skrzyński, a szefem sztabu – kpt. Władysław Zakrzewski. Pierwszym pułkiem, jaki wszedł w magazyn dywizji był, organizowany od chwili 30 maja 1919 w Inowrocławiu z ochotników z Pomorza, Toruński Pułk Strzelców, którego dowódcą został mianowany kpt. Władysław Koczorowski. Drugim pułkiem był, tworzony od chwili 17 sierpnia w Inowrocławiu, Grudziądzki Pułk Strzelców (dowódca por. Ludwik Bociański). Zalążkiem tego oddziału stała się 2. towarzystwo strzelecka, znana wprzódy jak towarzystwo obornicka, wydzielona z Toruńskiego Pułku Strzelców. 7 października 1919 dowódca dywizji rozkazem nr 30 nakazał znaleźć fundament aż do formowania kolejnych pułków: Starogardzkiego Pułku Strzelców w Pakości (dowódca kpt. Stefan Meissner) i Kaszubskiego Pułku Strzelców w Poznaniu (dowódca por. Leon Kowalski).
brak wykwalifikowanej kadry artyleryjskiej opóźnił proces tworzenia pododdziałów artylerii dywizyjnej. nie prędzej jak że 10 listopada ppor. Tadeusz Łukowicz rozpoczął przygotowanie Pomorskiej Baterii Artylerii Polowej. Wspólnym elementem podkreślającym polskość oddziałów dywizji był niezapisany orzełek noszony na rogatywkach.
24 października 1919 szef Państwa Józef Piłsudski przyjął wierchuszka powyżej Kaszubskim Pułkiem Strzelców. od chwili początku 1920 Dywizja Strzelców Pomorskich stanowiła trzon Frontu Pomorskiego wobec dowództwem gen. Józefa Hallera.
17 stycznia 1920 oddziały dywizji przekroczyły linię demarkacyjną wobec Inowrocławiem, wkraczając na Pomorze Gdańskie przyznane Polsce decyzją traktatu wersalskiego. Pułki skierowały się w pierwszej chwili na Toruń. Toruński Pułk Strzelców wobec Gniewkowem, a Grudziądzki Pułk Strzelców wobec Wygodą i Brannem napotkały na tarcie oddziałów Grenzschutzu, jaki został jednym uderzeniem złamany. 18 stycznia w południe Pomorska Dywizja Strzelców osiągnęła Podgórz – przedmieście Torunia.
zważywszy na z reorganizacją jednostek Wojska Polskiego minister Spraw Wojskowych rozkazem nr 1401 z 5 marca 1920 przemianował Pomorską Dywizję Strzelców na 16 Pomorską Dywizję Piechoty. Pułki strzelców przemianowano na pułki piechoty, nadając im odpowiednią numerację, przy jednoczesnym zachowaniu dotychczasowych nazw wyróżniających. w ten sposób więc od chwili tego momentu nazwy poszczególnych oddziałów uprzedni następujące: 63 Toruński Pułk Piechoty, 64 Grudziądzki Pułk Piechoty, 65 Starogardzki Pułk Piechoty, 66 Kaszubski Pułk Piechoty i 16 Pomorski Pułk Artylerii Polowej.