Działania zbrojne w okresie wojny polsko-bolszewickiej
Pod mat kwietnia 1920 dywizja rozpoczęła przygotowania aż do wyruszenia na front polsko-rosyjski. Wchodzące w jej pakamera 63 Toruński Pułk Piechoty i 64 Grudziądzki Pułk Piechoty zostały zgrupowane w XXXI Brygadę Piechoty (dowódca ppłk Kazimierz Fabrycy, natomiast 65 Starogardzki Pułk Piechoty i 66 Kaszubski Pułk Piechoty – w XXXII Brygadę Piechoty (obowiązki dowódcy z początku czasowo pełnił ppłk Franciszek Korewo – dowódca 65 Starogardzkiego Pułku Piechoty, przekazując je po pewnym czasie płk. Janowi Słupskiemu). z drugiej okolica przystąpiono aż do formowania 16 Brygady Artylerii (dowódca płk Karol Olbracht Habsburg), w której pakamera weszły 16 Pomorski Pułk Artylerii Polowej i 16 Pułk Artylerii Ciężkiej, przemianowany odtąd dzięki braku sprzętu na 16 dyon Artylerii Ciężkiej.
z początku na front wyruszyła XXXI brygada Piechoty, biorąc wkład w ofensywie kijowskiej. Toczyła m.in. walki w rejonie Rzeczycy, Czarnobyla, Krzywicz i Pankratów. W toteż czasie 66 Kaszubski Pułk Piechoty poniżej dowództwem ppłk. Czesława Jarnuszkiewicza wziął wkład 26 czerwca 1920 w obronie wsi Bobrujki, w którym całkowitemu zniszczeniu uległ rosyjski 216 Pułk Strzelców im. Lenina.
Po odwrocie z Kijowa wszystkie pododdziały dywizji w tylna część połączyły się na północnym odcinku frontu. Po rozpoczęciu 16 sierpnia 1920 kontrofensywy znad Wieprza, 16 DP razem z Grupą Uderzeniową ruszyła aż do natarcia i – po załamaniu się słabej obrony rosyjskiej – doszła 25 sierpnia aż do granicy Prus Wschodnich na północny Okcydent odkąd Łomży.
Po zakończeniu bitwy warszawskiej dywizja uczestniczyła w pościgu na środkowym odcinku frontu. Brała wkład m.in. 24 września w szturmie Horodca, a po pewnym czasie w bitwach o Drohiczyn, Chomsk i Nieśwież.
Za waleczność i odwaga w toku działań wojennych z bolszewikami odznaczono 133 żołnierzy dywizji srebrnym Krzyżem Virtuti Militari V klasy, a 389 Krzyżem Walecznych.